Inicio Val Miñor Gondomar O Conde Gondomar, protagonista dun simposio organizado pola Universidade de Valladolid

O Conde Gondomar, protagonista dun simposio organizado pola Universidade de Valladolid

O Conde Gondomar, protagonista dun simposio organizado pola Universidade de Valladolid
Relatores e organizadores do simposio con os dous descendentes de Gondomar (terceiro e cuarto pola ezda) ante a Casa del Sol. / A Fotografía é de GABRIEL VILLAMIL

Un simposio anglo-hispano, organizado pola UVA, analizou o legado do diplomático, que formou a biblioteca privada española máis importante do XVII

Creou a biblioteca privada máis grande e nutrida da España do XVII, grazas á rede de axentes que tiña por toda Europa comprando libros para el. Diego Sarmiento de Acuña protagonizou o simposio anglo-hispano ‘Os vestixios do Conde de Gondomar, sobre diplomáticos, bibliotecas e intercambios culturais’, organizado pola Universidade de Valladolid.
A cita foi na Casa de Cervantes, xa que o seu palacio, a Casa do Sol, permanece pechado.
Nese inmoble terminaba a ruta dos ingleses que hai dous anos trazaron no congreso ‘Cervantes+ Shakespare 1616-2016’ os seus organizadores, Berta Cano e Mark Hutchings, tamén responsables desta segunda cita. E é que o Conde Gondomar (1567-1626), logo embaixador español en Londres por dous períodos (1613-1622), foi o organizador dos festexos do bautismo de Felipe IV (1605) ao que convidaron á legación inglesa.
Ocupou varios cargos e misións militares, pero a que lle levou a ser considerado o ‘maquiavelo español’ foi a súa condición de embaixador. E precisamente será o seu erudición a que seducirá ao rei inglés. Jacobo I convértese no seu amigo, a pesar das diferenzas relixiosas e o ruxido da política internacional, ao bordo a Guerra dos Trinta Anos.
Glyn Redworth, autor de ‘O príncipe e a infanta: unha voda real frustrada’ –o príncipe Carlos de Gales e a Infanta española María de Austria, en cuxa xestación interveu Gondomar– falou sobre as mulleres de Gondomar na embaixada. «A súa segunda esposa, Constanza de Acuña, visitoulle nas súas dúas estancias en Londres. Non se lle chamaba embaixadora pero de maneira informal organizaba ceas, atraía aos ingleses católicos á capela da Embaixada, onde se celebraba misa. Logo converteuse nunha actividade perigosa, pois enviaban a axentes ingleses para delatar aos católicos», explicou o modernista da Universidade de Oxford frecuentador do Arquivo de Simancas.
Un dos relatores máis esperados foi Ángel-Luís Pujante, tradutor das obras completas de Shakespeare. O profesor da Universidade de Murcia que se confesa «cociñeiro antes que frade», comezou traducindo a obra ‘A partida de xadrez’, de Middelton, alegoría política na que as pezas brancas son os ingleses e a negras, os españois, atribuíndo a cada figura un cortesán. «Non saímos ben parados nesta sátira antiespañola, tampouco Gondomar. É unha obra froito da súa guerra fría». O relatorio de Pujante versou sobre a controversia de se na biblioteca de Gondomar existía un primeiro in folio de Shakespeare. «Era algo posible pero non atopei probas diso».
A que percorreu o legado de Diego Sarmiento é Luisa López-Vidreiro, da Real Biblioteca, que garda a colección desde que a comprou Carlos IV en 1806. «É unha biblioteca da Europa Moderna moi cumprida de 7.500 volumes, 5.500 títulos, máis a correspondencia. Quevedo fai referencia a ela, así como Antonio Ponz. Gondomar tiña unha instalación típica de galerías de madeira, con bustos clásicos. O que non encarga é unha encadernación específica nin tampouco ten ex libris. O primeiro catálogo data de 1623. Nós traballamos nun sistema para navegar dentro da identificación dos libros e os volumes. Habemos ligados dúas base de datos para facilitar o acceso ao contido».
Tracey Sowerby, Ana Saéz, Ernesto Oyarbide, Leticia Álvarez, Óscar Ruiz, Fernando Bartolomé e Enrique Fernández de Córdoba completaron a lista de relatoras.
Da Casa do Sol ao cameo nunha novela exemplar
O seu latín conquistou ao rei inglés cando o conde de Gondomar foi nomeado embaixador en Londres en 1613. Pero antes dese cargo e seguindo a súa tradición familiar foi corrixidor no Valladolid. Na capital nacional (1601-1606) constrúe o seu palacio (cale Cadeas de San Gregorio), o que albergará a súa biblioteca, a coñecida hoxe Casa do Sol, xunto ao que foi a igrexa de San Benito o Vello, que hoxe acolle a colección de reproducións clásicas do Prado, dependente do Museo Nacional de Escultura. Diego Sarmiento de Acuña coincidiu en Valladolid coa estancia de Cervantes, quen esperaba a licenza para a publicación de ‘O Quixote’ ademais dalgún favor da Corte. O escritor coa fugazmente ao conde na súa novela exemplar ‘O coloquio dos cans’.
A profesora da Universidade de Valladolid Berta Cano lamentou que o palacio que colleu aquela magnífica colección bibliográfica permaneza pechado. Precisamente alí terminou o simposio académico, xunto á fachada da Casa do Sol
Por Victoria M. Niño                                                                                                      Licenciada en Ciencias de la Información (Universidad Complutense) y en Geografía e Historia (UNED).  Artículo publicado en El Norte de Castilla el 20-10-2018
- Publicidade -

ÚLTIMA REVISTA

+ VISTOS

SÍGUENOS

694FansGóstame
290SeguidoresSeguir

ETIQUETAS

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies