O cumio do clima de París diríxese cara un acordo de mínimos, claramente descafeinado e sen ambición nin ferramentas obxectivas para converterse nun instrumento eficaz contra o cambio climático. No que se abandonan varios dos elementos fundamentais para que o texto estivese á altura do reto que supón o quecemento global. Este documento fai cuestionarnos a valía destas negociacións, pola súa incapacidade para chegar aos acordos necesarios e defender a xustiza climática
En primeiro lugar, abandónase definitivamente a descarbonización da economía, elemento absolutamente clave. A descarbonización consiste en que os países deixen de utilizar combustibles fósiles. A posición de organizacións ambientalistas como Ecoloxistas en Acción é que a descarbonización prodúzase como moi tarde en 2050.
A da UE apuntaba, ata agora, a 2100. Ao final, nin o uno nin o outro, senón unha vaga mención á “neutralidade climática”, un termo que permite trampas contables e afástanos do inevitable camiño cara a unha economía sen combustibles fósiles, desatendendo a necesidade de deixar o 80% das reservas fósiles sen explotar. A necesidade de desinversión neste sector, recollida noutros borradores, desapareceu.
Así mesmo, o obxectivo a longo prazo de que a temperatura non aumente por encima dos 1,5 graos convértese nunha mera declaración de intencións ao sinalarse só como unha aspiración. O horizonte de 2 graos como máximo de incremento da temperatura deixa de estar ligado á actualización das evidencias científicas. Deste xeito, se os científicos chegasen á conclusión no futuro de que hai que facer un maior esforzo para evitar o colapso ambiental, non habería mecanismos claros para revisar o acordo.
O borrador non cuestiona en absoluto os mecanismos inscritos en anteriores tratados que han mercantilizado o clima, como os mercados de carbono, que favorecen a especulación e a política do talonario fronte aos esforzos reais de redución de emisións de gases de efecto invernadoiro. Supón unha fuxida cara adiante do mesmo modelo devorador de recursos que nos trouxo á situación actual e ignora os límites planetarios.
O termo “dereitos humanos” só aparece dúas veces e no preámbulo, é dicir, na parte declarativa que carece de forza legal, o que vulnera a orixe das negociacións climáticas e do propio sentido das Nacións Unidas. As palabras “legalmente vinculante” están directamente ausentes de todo o documento, o que fai titánico obrigar aos países para cumprir o acordo.
Só un cambio xenuíno no modelo de produción e consumo pode mitigar de forma eficaz o quecemento global.
Ecologistasenacción//
Comments are closed.