Inicio Reportaxes A crise climática é unha crise oceánica e esixe unha resposta política...

A crise climática é unha crise oceánica e esixe unha resposta política global fronte ao colapso dos océanos

Vista aérea do mar de Weddell na Antártida

Un novo informe de Greenpeace mostra o grave impacto do cambio climático na biodiversidade mariña e a humanidade: o uso de combustibles fósiles está a provocar un colapso vertixinoso dos océanos a gran escala

O impacto da crise climática nos océanos ten graves implicacións para a biodiversidade e a humanidade e require dunha resposta política global urxente nos próximos doce meses, advirte un novo informe de Greenpeace, que se publica ao mesmo tempo que se celebra a COP25 (a COP azul) en Madrid.

‘A crise climática e a necesidade urxente de protección dos océanos’ revela que o colapso do mar, debido ao uso de combustibles fósiles, está a producirse a unha velocidade vertixinosa e a gran escala, xa que altera a estrutura e as funcións dos ecosistemas e provoca o quecemento da auga, o aumento do nivel do mar e a acidificación e desoxigenación do océano. A vida de entre 100 e 300 millóns de persoas podería verse ameazada se a crise dos océanos continúa a este ritmo.

“Os impactos máis visibles do cambio climático comezan e terminan no mar: a subida do nivel do mar polo desxeo dos glaciares ou as ondas de calor mariñas están a provocar cambios nos ecosistemas costeiros, un círculo vicioso que está a causar profundas alteracións”, sinalou Pilar Marcos, responsable da campaña de Océanos de Greenpeace: “O cambio climático e a redución da biodiversidade mariña non poden abordarse por separado; con todo, aínda non existen plans multilaterais nin institucións globais co poder necesario para xestionar conxuntamente estas crises xemelgas”.

Segundo o informe, os impactos derivados, que aínda se están investigando, serán en calquera caso xeneralizados e de profundo calado. Ao longo do próximo século, o aumento do nivel do mar desfigurará as costas de numerosos países, o que pode chegar a triplicar a estimación da cantidade de persoas ameazadas. Case tres cuartas partes das comunidades máis vulnerables áchanse en oito países asiáticos, sendo China o máis afectado.

Ata a data, dous terzos dos ecosistemas mariños xa se viron afectados pola acción humana. Algunhas cifras: as extensións de praderías mariñas foron minguando a un ritmo de máis dun 10% por década entre 1970 e 2000, mentres que a presenza de corais vivos nos arrecifes reduciuse case á metade nos últimos 150 anos, cun drástico declive rexistrado os últimos 20 anos. Ademais do cambio climático, a sobrepesca e as prácticas pesqueiras ilegais son outra das principais causas da destrución da vida mariña: en 2015, o 33% das poboacións de peces xa estaba a ser sobreexplotado ata niveis insustentables e un 60% alcanzara o seu límite de explotación.

Blanqueamento de corais na gran barreira de coral

O océano non é algo que sucede ‘por alí’: é un medio de vida para moitas persoas, é a seguridade alimentaria para millóns máis e é o osíxeno que cada unha de nós respiramos neste planeta azul”, sinalou Tatiana Nuño, responsable da campaña de Cambio Climático de Greenpeace, seguindo as negociacións dentro da COP25: “Uns océanos sans son fundamentais na loita contra o cambio climático, pois son o maior sumidoiro natural de CO2, ademais de ser reguladores esenciais da temperatura global para facer a Terra habitable”.

2020, o ano definitivo

O informe insta á acción coordinada dos gobernos, aproveitando algúns momentos clave que van ter lugar o ano que vén e que constitúen unha “xanela de oportunidade única” para abordar o colapso climático, a perda de biodiversidade e a protección dos océanos a escala mundial. En concreto, a organización ecoloxista pide aos gobernos máis ambición cos seus obxectivos nacionais para que as súas emisións de gases de efecto invernadoiro redúzanse á metade en 2030 no cume climático en España e na do ano que vén en Reino Unido, a aprobación dun Tratado Global dos Océanos na ONU para finais de 2020 e o compromiso de protexer o 30% dos océanos a través dunha rede de santuarios mariños, tamén no cume do Convenio sobre a Diversidade Biolóxica en China en outubro de 2020.

Esta rede axudaría aos ecosistemas mariños a ser máis resilientes e resistir mellor os cambios rápidos, así como a mitigar a crise climática ao salvagardar a capacidade dos océanos de almacenar carbono. O informe sinala que os ecosistemas oceánicos atópanse na primeira liña dos impactos climáticos e recomenda aos gobernos as áreas prioritarias para ser protexidas: os dous polos do Ártico e a Antártida; algunhas zonas críticas para baleas, arrecifes de coral, manglares e praderías mariñas; o mar dos Sargazos; a zona mesopelágica e o océano profundo que, segundo o informe, debe permanecer fóra dos límites da emerxente industria mineira de fondos mariños.

Este informe ve a luz ao mesmo tempo tamén que os gobernos mediterráneos reúnense en Nápoles para aConferencia de las Partes (COP) de la Convención del Mediterráneo de Barcelona, onde Greenpeace puxo en marcha unha estación costeira para monitorear o aumento das temperaturas no mar Mediterráneo, un punto crítico para os impactos climáticos. Un Tratado Global dos Océanos da ONU incrementaría a capacidade de acción dos gobernos mediterráneos para protexer a vida silvestre oceánica dos impactos acumulativos das actividades extractivas e o colapso climático.

- Publicidade -

ÚLTIMA REVISTA

Publicidade

+ VISTOS

Publicidade
Publicidade



Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies