Na exposición “Un soño chamado Soutomaior: María Vinyals, 1910-1917” que ainda pode visitarse, abórdanse de maneira monográfica os anos nos que Vinyals, o seu segundo marido, Enrique Lluria, e as súas fillas e fillos habitaron o castelo.
A nova exposición trata de forma monográfica o período no cal María Vinyals y Ferrés, tras herdar no ano 1908 do seu tío Antonio Aguilar y Correa o castelo de Soutomaior, se trasladou á antiga fortaleza co seu segundo esposo, Enrique Lluria Despau. Xunto a eles chegarían ao castelo o único fillo de ambos, Roger Lluria Vinyals, e as fillas e fillos procedentes dos seus anteriores matrimonios: Antonio Jordán de Urríes y Vinyals, Enrique Lluria Iruretagoyena, Emilia Lluria Iruretagoyena e Teresa Lluria Iruretagoyena.
A exposición pode visitarse ata o 29 de febrero en horario: de martes a domingo, de 10 a 19 h
Entre 1910 e 1917 María Vinyals procuraría para toda a prole unha elevada educación, que incluía o estudo de inglés e francés, a arte e a historia. Os fillos de maior idade, Antonio e Enrique, estudarían no prestixioso Dulwich College de Londres, mentres que a propia María e profesores particulares se preocuparían da formación dos máis pequenos.
Durante aqueles anos pasaron polo castelo personaxes ilustres da sociedade galega e española do período, coma o pintor Joaquín Sorolla, o escultor Mariano Benlliure, o polifacético Castelao ou a escritora Emilia Pardo Bazán. Incluso o popular aviador francés Védrines visitaría o castelo de Soutomaior convidado polo doutor Lluria. Proxecto deste último foi o famoso sanatorio ao que lle deu nome, un moderno complexo hospitalario creado no contorno da antiga fortaleza e que daría asistencia durante seis anos a pacientes que padecían enfermidades urinarias e artritismo. Incluso un paciente de orixe alemá que foi ingresado no sanatorio escribiu a un amigo seu contando as marabillas que coñecera naquel lugar e a moderna asistencia que se lles proporcionaba aos pacientes do centro.
Un sono chamado Soutomaior Maria Vinyals-1910-1917
A pesar da prosperidade do sanatorio Lluria durante os primeiros anos da súa creación, o estalido da Gran Guerra supuxo un proceso de declive que xa nunca se detería. Os pacientes empezaron a diminuír, e María Vinyals e Enrique Lluria víronse obrigados a solicitar un préstamo en condicións pouco vantaxosas que nunca lograrían pagar. Nin sequera o esforzo da ilustre propietaria tratando de buscar novas fontes de ingresos explotando os recursos produtivos existentes no contorno do castelo chegou a cristalizar. Por entón os ideais políticos da parella empezaran xa a espertar receos, e a Garda Civil rexistrou o castelo. O final do soño de crear un fogar naquel contorno paradisíaco esfumouse en 1917 cando a familia se trasladou a Madrid.
