1. Obxectivo: Manter a temperatura media mundial ‘moi por baixo’ de dous graos centígrados respecto dos niveis preindustriales, aínda que os países comprométense a levar a cabo ‘todos os esforzos necesarios’ para que non pase os 1,5 graos e evitar así ‘os impactos máis catastróficos do cambio climático’.
2. Forma legal: O acordo adoptado é legalmente vinculante pero non a decisión que o acompaña nin os obxectivos nacionais de redución de emisións. Con todo, o mecanismo de revisión dos compromisos de cada país si é xuridicamente vinculante para tratar así de garantir o cumprimento.
3. Redución de emisións: 187 países dos 195 que forman parte da Convención de cambio climático da ONU entregaron compromisos nacionais de loita contra o cambio climático que entrarán en vigor en 2020 e revisaranse á alza cada cinco anos. Os países que non o fixeron deberán presentalos para poder formar parte do acordo. Cada Estado comprométese a tomar as medidas necesarias para cumprir o que di na súa contribución, e os que queiran poderán usar mecanismos de mercado (compravenda de emisións) para cumprir os seus obxectivos.
4. Revisión: Os países revisarán os seus compromisos á alza cada cinco anos, coa idea de ir aumentando a ambición co tempo para asegurar que se alcanza o obxectivo de manter a temperatura ‘moi por baixo’ de dous graos.
5. Cumprimento: Non haberá sancións, pero haberá un mecanismo transparente de seguimento do cumprimento para tratar de garantir que todo o mundo fai o prometido, e que advirta antes de que expiren os prazos se os países van ou non pola senda do cumprimento.
6. Meta a longo prazo: As nacións propóñense que as emisións toquen teito ‘tan pronto como sexa posible’, recoñecendo que esta tarefa levará máis tempo para os países en desenvolvemento, e que se efectúen reducións rápidas a partir dese momento.
Ademais, os países comprométense a lograr ‘un equilibrio entre os gases emitidos e os que poden ser absorbidos’ na segunda metade de século, o que vén supoñer cero emisións netas, ou devandito doutro xeito: non se poden lanzar máis gases que os que o planeta poida absorber polos seus mecanismos naturais ou por técnicas de captura e almacenamento xeolóxico.
7. Financiamento: O acordo di que os países desenvolvidos ‘deben’ contribuír a financiar a mitigación e a adaptación nos Estados en desenvolvemento, e anima a outros países que estean en condicións económicas de facelo a que tamén acheguen voluntariamente.
A intención de financiar debe ser comunicada dous anos antes de transferir os fondos, de maneira que os países en desenvolvemento poidan facerse unha idea de con que montos contan.
As nacións ricas deberán mobilizar un mínimo de 100.000 millóns anualmente desde 2020 para apoiar a mitigación e adaptación ao cambio climático nos países en desenvolvemento, así como revisar á alza esa cantidade antes de 2025.
8. Perdas e danos: O texto recoñece a necesidade de poñer en marcha o ‘Mecanismo de Perdas e Danos’ asociados para os efectos máis adversos do cambio climático, pero non detalla ningunha ferramenta financeira para abordalo.
9. Adopción: Terá lugar nunha cerimonia de alto nivel na sede de Nacións Unidas, en Nova York, o 22 de abril de 2016.
10. Entrada en vigor: O novo acordo entrará en vigor cando polo menos 55 partes, que somen en total o 55% das emisións globais ratificárono. EFE
Esta infografía foi elaborada no marco do proxecto Porelclima / @deunvistazo de @efeverde co apoio Fundación Biodiversidade do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente.
