O continente suramericano é rico en diversidade, pero aínda así se establece como unidade. Para demostrar as visións que hermanan aos pobos desta rexión do globo, o Museo Nacional de Arte (MNA) propón a mostra ‘Artistas Latinoamericanos do Século XX’, colección que reúne preto de cincuenta obras de renombrados artistas que permiten un enfoque bastante completo das diversas correntes artísticas que xurdiron na rexión.
A colección que sorprende a visitantes nacionais e estranxeiros é un tesouro case oculto que está gardado nas adegas do MNA por mor da falta de espazo das súas instalacións. Por isto, a mostra é unha oportunidade que só poderá aproveitarse ata unha futura ampliación na que está contemplada unha sala destinada á exposición permanente desta rica colección de arte latinoamericana.
A exhibición está composta por valiosos gravados, debuxos e pinturas que son parte importante da etapa signada pola procura persoal dos artistas latinoamericanos para formular as súas propias linguaxes, entre a avalancha occidental e os nacionalismos que foron seguidos de preto pola desaparecida crítica de arte, Marta Traba. A mesma deixou como legado o texto “Dúas décadas vulnerables nas artes plásticas de Latinoamérica” (1950-1970), no cal fai referencia á colisión de culturas que, na primeira década do século XXI, é máis evidente.
Nesta colección é destacable a presenza de artistas brasileiros como Cándido Portinari, un artista que rescatou imaxes das culturas do noroeste, as favelas e emigrantes. Así mesmo, Dei Cavalcanti, influído polo cubismo e o simbolismo europeo, Antonio Bandeira cuxas últimas obras achéganse ao expresionismo abstracto. Tamén se conta cunha obra de Ligia Clark que mostra o seu espírito para captar os espazos na superficie. Por outra banda, Manabu Mabe, de orixe xaponesa, inicialmente figurativo conclúe o seu labor asumindo o abstracto informal sen perder o seu sentido do instantáneo oriental.
Inclúese unha obra de Sergio Magalhaes, cuxas pezas teñen unha forte tendencia do deseño gráfico. José de Paula Inima, membro do movemento modernista, denota na súa obra unha preocupación universalista. Interesado pola xeometría está Iván Serpa, cuxas obras recalan na arte concreta. Tense o caso de Alfredo Volpi, de orixe italiana, e que atopou no Brasil o espazo que lle permitiu desenvolver unha pintura de composición hierática, cuxa síntese o emparenta cos pintores da escola concreta.
O expoñente arxentino é Peres Celis, un artista de gran capacidade creativa que atrae polas súas innovacións técnicas e de Óscar Gubiani unha estampa de xilograbado de gran forza expresiva.
Seguindo coa lista, Colombia está representada por Enrique Grau, cunha obra da etapa influída polo abstracto que logo deixou para volver á figuración. Ademais, está presente Alejandro Obregón, cun goauche, que é un tipo de pintura consistente en pigmento, de gran factura que resume a gestualidad que lle fixese xerar obras de gran calidade cromática.
Os artistas cubanos teñen en Rendo Bermúdez e René Portocarrero a dúas grandes figuras de produción importante e recoñecida no mundo, acompañados por un Sandu Darie abstracto xeométrico e José Bermúdez Vásquez que empezou a indagar polos carreiros das relixiosidades caribeñas.
