O grupo do Laboratorio de Inmunopatología da SIDA do Instituto de Saúde Carlos III, dirixido por José Alcamí, describe un novo mecanismo polo que o VIH infecta de maneira latente os denominados reservorios virales; o maior obstáculo para a curación do VIH
Investigadores do Instituto de Saúde Carlos III (ISCIII), describiron un novo mecanismo polo que o VIH infecta de maneira latente os denominados reservorios virales. Os reservorios virales son o maior obstáculo para a curación do VIH, o artigo acaba de ser publicado en Cell Reports.
O traballo foi realizado polo grupo do laboratorio de Inmunopatología da SIDA do ISCIII, que dirixe José Alcamí, en colaboración co Centro de Xenética Humana da Universidade de Montepellier e a Universidade Case Western de Cleveland.
O traballo, cuxo primeiro asinante é Mayte Coiras, describe como o VIH utiliza determinadas citocinas producidas polo sistema inmune para infectar novos linfocitos CD4 e como impedir este mecanismo de infección.
Unha dos grandes paradoxos da infección polo VIH é que o virus é capaz de infectar de maneira silente ou ‘latente’ os linfocitos CD4 que se transforman nun reservorio viral inaccesible á acción dos fármacos e o sistema inmune pero a partir do cal o virus se reactiva actuando como unha auténtica ‘bomba de reloxería’. Este paradoxo vén dada porque o virus non pode infectar células que non estean en estado de activación, pero por outra banda a activación linfocitaria leva a replicación virus e a destrución e impide a latencia viral.
Novo mecanismo de persistencia
Nesta investigación, o grupo de Alcamí describe como determinadas formas de activación permiten a primeira fase do ciclo viral mediante o que se integra nos nosos xenes de maneira silente. Así mesmo descríbese o mecanismo de acción deste fenómeno que é regulado pola proteína celular SAMHD1, inactivándola e permitindo así a infección polo VIH.
As implicacións do traballo son importantes non só porque se describe un novo mecanismo de persistencia e perpetuación dos reservorios virales senón porque estas citocinas foron utilizadas en ensaios clínicos o que á luz destes resultados pode non ser desexable en pacientes infectados polo VIH. De feito un dos achados do traballo é como en pacientes tratados cunha destas interleucinas prodúcese un aumento da susceptibilidade á infección ao neutralizarse unha das principais defensas dos nosos linfocitos CD4, a proteína celular SAMHD1.
Por outra banda, o grupo do Instituto Carlos III describe a ruta bioquímica implicada e como determinados fármacos que se utilizan no tratamento de leucemias son útiles para reverter o efecto destas interleucinas e teñen unha acción específica fronte ao virus da SIDA. Este último aspecto foi descrito en detalle noutra publicación recente do grupo na revista Biochemical Pharmacology do que a Mayte Coiras é a investigadora principal. Este traballo realizouse en colaboración con investigadores do Servizo de Enfermidades Infecciosas do Hospital Clinic de Barcelona, liderado polo José María Mirou.
Ambos os grupos -Instituto Carlos IIII e Hospital Clinic de Barcelona- están a preparar un ensaio clínico para demostrar a utilidade destes fármacos en pacientes con infección polo VIH.
