De lonxe o Parque Biblioteca España vese como tres pedras incrustadas na montaña, porque era a intención do arquitecto Giancarlo Mazzanti, que se conxugase coa paisaxe. Aínda se ve así, aínda que de preto, nalgunhas partes, teña un pixama negra que a cobre. A biblioteca de Santo Domingo Savio prepárase para a restauración da fachada.
Leva o nome de Biblioteca España en honra á contribución que fixo o goberno español a través da Axencia de Cooperación Internacional coa dotación dun auditorio
“Este edificio pódese ver case desde calquera lugar da cidade” explica María Cristina Álvarez, xestora coordinadora. “Non é só mostrar que alá hai un edificio xigante, senón unha biblioteca, un punto de encontro. É facer visible a unha comunidade á que durante moito tempo démoslle as costas“.
Así foi. O parque biblioteca axudou a visibilizar a esta comuna na que, no entanto precisa ela, a cultura estivo presente sempre. “O que sucede en Santo Domingo é grazas non ao parque biblioteca, senón ás persoas. O que permitiu este lugar é facer visibles esas prácticas culturais que non se puideron identificar antes. Facer visible a un grupo humano con potencialidade, que antes estaba oculto“.
Os servizos non pecharán
Por iso non hai preocupación porque o parque biblioteca se peche desde finais de agosto para que sexa arranxado. Nos 18 meses que din durará o proceso, hai un plan que xa está a funcionar. Chámano Biblioteca andante.
O proxecto é visible desde gran parte da cidade, como símbolo da nova Medellín, facendo que os habitantes identifiquen o seu sector e desenvolvan un maior sentido de pertencía, tanto é así que hoxe en día é un dos lugares turísticos da zona
A estrutura física clausúrase, pero non os servizos, aínda que o auditorio e a terraza xa están pechados, e se haxa ir a ludoteca para a Casa da Xustiza. “Non se suspendeu ningún proceso”, resalta María Cristina. Porque antes que porse tristes, o que fixeron é ser creativos e ver oportunidades: coa descentralización chegarán a persoas até as que non chegaron antes.
Varias ideas, que xa están a funcionar. Biblioteca en casa é un servizo de préstamo para persoas en situación de discapacidade. Con 11 familias empezaron a probar o proxecto desde abril, cunha visita semanal para contarlles as posibilidades de acceso ao libro, mirar que lles gusta e achegalos á lectura. O próximo paso, que será pronto, é prestarlles un paquete con libros. Pretenden amplialo a máis usuarios.
Levar os libros é parte de mobilizar a colección que teñen. Para iso tamén fan as carpas literarias, nas que pasan unha mañá ou unha tarde nun barrio elixido. Desde agosto, coa UVA A Esperanza van facer o Libro móbil. Todos os sábados van estar alí prestando libros, para que as persoas dos barrios poidan coñecer a colección. A intención, no entanto, é facelo en máis espazos como no atrio da igrexa ou o patio dun colexio.
Os aliados son moitos. Na ludoteca, que está a unha cuadra do parque, seguen cos programas para os máis pequenos. Na biblioteca Granizal estarán con proxectos bibliotecarios e até van estender os seus horarios. Outro proxecto máis é o de Parque ao barrio, co que van aos lugares máis afastados.
Non será o mesmo ter o parque pechado, pero María Cristina é positiva. “Creo que vai ser divertido, movéndonos por toda a comunidade”.
Á biblioteca os que máis a visitan son novos. Algúns interesados pola internet, aínda que moitos se quedaron no club do cómic, no de electrónica e, no que ten máis fieis participantes, o de lectura e escritura.
Tamén os adultos, sobre todo as mulleres, atoparon a posibilidade de saír do cotián, de darse conta que teñen un saber e moito para compartir. Gústalles experimentar coa cociña, as plantas “teñen macetas rodantes” e descubrir o seu talento para ser avós conta contos.
“Para moitos habitantes de Santo Domingo, Medellín é algo afastado. Coñecer outras expresións artísticas, outras persoas que chegan doutros lados, levalos a unha Festa do libro, ábrelles outra visión do mundo. Creo que desde aí se dá unha transformación significativa“, comenta a xestora coordinadora.
Hai nenos e señores que están desde fai oito anos, cando se inaugurou o parque. Pequenos aos que viron crecer ou que lla pasan de cando en vez, como Geraldine Uribe e Mariana Jaramillo que estaban a se retar en parqués e que van de visita “porque un entretense. Pode xogar, ler e contar historias sobre a casa dun, sobre o que nos pasa”. Van señoras como Luz Dary Fernández, que só lle falta “la cobija” para amencer alí. “Gústame moito porque un atópase coas amizades, con moitas cositas para aprender. Veño case todos os días. Aquí teño unha familia“.
Historias que se contan nese tres pedras, pero que ademais, están eles seguros, pódense contar co que é o España: a xente. Luz Dary sábeo ben. Eles vanse, e “eu voume con eles”.
Para mais información: Biblioteca España Medellin
Por Mónica Quintero -Fuente//Colombiano
