Nunha rexión con varios monumentos clasificados pola UNESCO como Patrimonio Mundial da Humanidade, o Mosteiro de Alcobaça ten un lugar de destaque, non só pola súa historia de case 900 anos, mais tamén por ser un exemplo notábel da arquitetura de Cister, posuíndo a maior igrexa en estilo Gótico Primitivo construída en Portugal durante a Idade Media.
Patrimonio da Humanidade
A clasificación da UNESCO foi atribuída en 1989, recoñecendo así a importancia deste monumento, cuxa historia está intimamente relacionada coa Historia de Portugal e co seu primeiro rei, D. Afonso Henriques. 8 de abril de 1153 é a data da fundación da Abadía de Santa Maria de Alcobaça e da súa Carta de Couto.
Esta doazón de terras á Orde de Cister constituíu un agradecimento do monarca pola axuda na conquista de Santarém aos mouros. Durante este período, a conquista de territorios a sur e o respetivo povoamento eran #determinante para a consolidación de Portugal mentres país.
A construción do templo foi iniciada en 1178, tendo como inspiración a abadía de Claraval (en Francia), sede da Orde de Cister. O Mosteiro de Alcobaça foi así construído nun estilo a que se chamou Gótico Primitivo, que ten o seu expoente máximo na Catedral de Notre Dame, en París.
Un dos aspetos máis impresionantes deste monumento é a nave central; simple e pouco ornamentada, é ben demonstrativa do despojamento da época medieval.
No entanto, falar no Mosteiro de Alcobaça é falar tamén da maior historia de amor da Historia de Portugal. A paixón tráxica de D. Pedro e D. Inês de Castro está imortalizada naquel local. Os túmulos dos dous amantes recordan, desde o século XIV, que o amor pode ser eterno. Foron colocados fronte a fronte, para que os dous apaixonados se reencontrem o Día da Ressurreição.
Da época medieval son igualmente algunhas dependencias que permiten imaxinar como sería o cotián dos monxes que o habitaron: o refeitório, o dormitorio, a Sala do Capítulo e o Claustro de D. Dinis. Do século XVI é o Claustro do Cardeal, que constitúe unha homenaxe ao Infante D. Henrique.
Posteriores, e seguindo por iso a complexa estética barroca, hai espazos igualmente interesantes, como a Sacristia Nova, a Capela Relicário, así chamada por posuír 89 esculturas- relicário, e a Capela do Desterro, cun interior revestido a azulejos, con episodios bíblico, como a Fuga e o Regreso do Exipto e pasos da vida de Jesus.
No exterior, aprecie vale arredor do Mosteiro, próximo á Serra dos Candeeiros, unha rexión fértil, propicia ao cultivo da froita e do viño, tradición que aínda hoxe se mantén.
//turismocentro
