O toque manual de campás español forma parte desde onte da Lista Representativa de Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade da UNESCO
A decisión foi adoptada polo Comité do Patrimonio Cultural Inmaterial da UNESCO reunido esta semana en Rabat (Marrocos).
Na actualidade perviven en España máis de trinta modos diferentes de toque manual de campás, unha linguaxe sonora que se mantivo ao longo dos séculos como un medio de comunicación comunitario. Cun amplo repertorio de formas e técnicas, tanto no ámbito relixioso como no civil, os toques de campá regularon multitude de aspectos da vida festiva, ritual, laboral e cotiá en todo o territorio español.
O toque manual de campás declarado Patrimonio Cultural Inmaterial
A protección desta linguaxe pola UNESCO supón poñer en valor e asegurar a continuidade desta tradición común, compartida entre os diversos pobos de España. Ademais, contribúe a protexer uns sistemas de comunicación, case sempre únicos, ao bordo da extinción pola falta de campaneros, figura fundamental para salvagardar esta práctica ancestral.
O toque manual de campás España
Ao longo dos séculos, o toque de campás serviu como medio de expresión e comunicación en España, cumprindo unha serie de funcións sociais, desde o intercambio de información ata a coordinación, a protección e a cohesión. As mensaxes codificadas que se transmiten a través dos distintos tañidos son recoñecidos polas distintas comunidades e contribúen a estruturar a vida local. Existe unha gran variedade de sons determinada polas técnicas (repenique, volteo ou medio volteo) combinadas coas habilidades dos campaneros e as características físicas e propiedades acústicas das campás, torres e campanarios. Estes elementos converxen para crear un profundo e rico repertorio tanto no ámbito relixioso como no cívico para marcar distintos momentos do día, alertar á poboación de acontecementos naturais, como incendios ou inundacións, ou de cortexos fúnebres, e anunciar decretos e outras noticias.
Os toques de campá son tamén unha parte central dos eventos, celebracións e espectáculos locais. A práctica transmítese dos campaneros ás xeracións máis novas e a través de grupos ou organizacións de campaneros que, ademais de documentar e investigar a práctica, tamén tocan, transmiten, instrúen e difunden a arte do toque tradicional das campás. A maioría das persoas que transmiten estes coñecementos son á súa vez novos que tentan recrutar novos entusiastas para continuar a práctica.
